22 Αυγ «Μνήμη δικαίου μετ’ ἐγκωμίων»
(Παρ. ι΄ 7).
Του Αρχιμ. Μακαρίου Τσιμέρη, Προϊσταμένου του Ι.Ν. Αγίου Φωτίου του Μεγάλου
Υπάρχουν άνθρωποι, τους οποίους ο χρόνος δεν λησμονεί, διότι η ζωή τους υπήρξε μια διαρκής μαρτυρία πίστεως, προσευχής, αγάπης και θυσίας. Μία τέτοια ευλογημένη μορφή υπήρξε η μακαριστή Γερόντισσα Φεβρωνία, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πανοράματος, η οποία άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στις καρδιές της αδελφότητας, των κληρικών και των χιλιάδων προσκυνητών που πέρασαν από το μοναστήρι της Παναγίας.
Η μνήμη της παραμένει ζωντανή, όχι μόνο γιατί υπηρέτησε επί δεκαετίες ως Ηγουμένη με αφοσίωση και διάκριση, αλλά κυρίως γιατί υπήρξε αληθινή μοναχή, άνθρωπος της προσευχής, της σιωπής, της ταπεινώσεως και της ολοκληρωτικής εμπιστοσύνης στην Υπεραγία Θεοτόκο, την Έφορο και Προστάτιδα της Ιεράς Μονής.
Εμείς είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία να τη γνωρίσουμε από τα νεανικά μας χρόνια, όταν ακόμη ήμασταν λαϊκοί, και αργότερα, ως νεότεροι κληρικοί, συνοδεύοντας τους αειμνήστους Ιεράρχες και τους σεβαστούς πνευματικούς Πατέρες μας στις επισκέψεις τους στην Ιερά Μονή Πανοράματος.
Κάθε επίσκεψη αποτελούσε για όλους μας μία ανάβαση πνευματική. Πίσω από την ησυχία του μοναστηριού κρυβόταν μία βαθιά πνευματική ζωή, και στο κέντρο αυτής της ζωής στεκόταν η μορφή της Γερόντισσας Φεβρωνίας, πάντοτε ήρεμη, πράα, χαμογελαστή, με λόγο μεστό από σοφία και εμπειρία Θεού.
Γεννημένη το 1949 στη Θεσσαλονίκη, από τους ευλαβείς γονείς Γεώργιο και Βασιλική Βουλγαρίδη, μεγάλωσε μέσα σε οικογένεια πίστεως και χριστιανικών αρχών.
Αν και εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, η κλήση του Θεού αποδείχθηκε ισχυρότερη από κάθε ανθρώπινο σχεδιασμό. Το 1971 εγκατέλειψε τις σπουδές της και εισήλθε ως δόκιμη στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πανοράματος
. Το 1973 έλαβε κατά τη ρασοφορία της το όνομα της Αγίας Φεβρωνίας και το 1976 εκάρη μεγαλόσχημη μοναχή, αφιερώνοντας ολοκληρωτικά τη ζωή της στον Χριστό.
Μετά την κοίμηση της μακαριστής Γερόντισσας Θεοδώρας, το 1985 εξελέγη παμψηφεί Ηγουμένη της Ιεράς Μονής. Για περισσότερο από είκοσι χρόνια διακόνησε την αδελφότητα με μητρική αγάπη, διάκριση, υπομονή και πνευματική σοφία.
Η ηγουμενία της χαρακτηρίσθηκε από ειρήνη, σταθερότητα και αδιάκοπη μέριμνα για την πνευματική προκοπή των αδελφών και την οικοδομή των πιστών.
Όσοι τη γνώρισαν δεν θυμούνται τόσο τα πολλά της λόγια, όσο την παρουσία της. Η απλότητα, η ταπείνωση, η ευγένεια, η αθόρυβη διακονία και η αδιάλειπτη προσευχή της άφηναν βαθιά εντύπωση σε κάθε επισκέπτη. Ήξερε να ακούει, να ενθαρρύνει, να συμβουλεύει με διάκριση και να αναπαύει κάθε κουρασμένη ψυχή που έφθανε στο μοναστήρι αναζητώντας λίγη ειρήνη.
Τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής της σφραγίσθηκαν από τη μεγάλη δοκιμασία της ασθενείας.
Με υποδειγματική καρτερία σήκωσε τον σταυρό της επάρατης νόσου, χωρίς γογγυσμό, παραδίδοντας ένα ακόμη μάθημα πίστεως και υπομονής. Το 2007 παραιτήθηκε από τα ηγουμενικά της καθήκοντα, ενώ στις 22 Μαΐου 2008 παρέδωσε την αγία ψυχή της στον Κύριο, αφήνοντας πίσω της πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη.
Σήμερα, χρόνια μετά την κοίμησή της, η μορφή της εξακολουθεί να εμπνέει. Η μνήμη της είναι συνδεδεμένη με την Παναγία του Πανοράματος, την οποία υπηρέτησε με όλη της την ύπαρξη. Η ζωή της μας υπενθυμίζει ότι η αληθινή πνευματική προσφορά δεν θορυβεί, αλλά καρποφορεί μέσα στη σιωπή, στην ταπείνωση και στην αγάπη.
Με αισθήματα υιικής ευγνωμοσύνης αναπέμπουμε προσευχή υπέρ αναπαύσεως της μακαριστής Γερόντισσας Φεβρωνίας και παρακαλούμε την Υπεραγία Θεοτόκο, την Κυρία του Πανοράματος, να μας αξιώνει να έχουμε πάντοτε την ευχή της και να μιμούμαστε το φωτεινό παράδειγμα της πίστεως, της αφιερώσεως και της ανιδιοτελούς αγάπης που εκείνη άφησε ως πολύτιμη κληρονομιά.
Αιωνία της η μνήμη.
Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα πολύτιμο ηχητικό απόσπασμα με την ίδια τη φωνή της μακαριστής Γερόντισσας Φεβρωνίας, στο οποίο ομιλεί για την εορτή της Αποδόσεως της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, τα «Εννιάμερα της Παναγίας».
Είθε τα λόγια της να αποτελέσουν πηγή πνευματικής οικοδομής και παρηγορίας για κάθε πιστό.
