10 Φεβ Στη Μνήμη του Αδελφού μας Πρωτοπρεσβυτέρου Πατρός Χαραλάμπους Καϊτίδη
Σαν σήμερα, ημέρα της εορτής του, η σκέψη και η καρδιά μας στρέφονται με αγάπη και συγκίνηση στη σεπτή μορφή του αδελφού μας, Πρωτοπρεσβυτέρου Πατρός Χαραλάμπους Καϊτίδη. Η μνήμη του δεν είναι απλώς μία ανάκληση γεγονότων· είναι ζωντανή παρουσία, ευλογία και παρακαταθήκη πίστεως.
Γεννημένος και αναθρεμμένος σε παπαδική, ιερατική οικογένεια, έφερε μέσα του από τα πρώτα του βήματα το βίωμα της Εκκλησίας. Η ιεροσύνη δεν ήταν γι’ αυτόν απλώς μία επιλογή· ήταν κλήση καρδιάς και συνέχεια μιας ιερής οικογενειακής παράδοσης, την οποία τίμησε με ήθος, συνέπεια και αυταπάρνηση.
Στις 26 Ιουνίου 2001 έλαβε το πτυχίο της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Σχολής Θεσσαλονίκης, επισφραγίζοντας την αγάπη του για τη θεολογική κατάρτιση και την προετοιμασία του για τη διακονία. Στις 21 Νοεμβρίου 2001 εχειροτονήθη Διάκονος και στις 14 Νοεμβρίου 2002 Πρεσβύτερος – Οικονόμος, υπό του μακαριστού Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυρού Παντελεήμονος Χρυσοφάκη. Αργότερα, στις 21 Δεκεμβρίου 2012, εχειροθετήθη εις Πρωτοπρεσβύτερον υπό του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου.
Υπηρέτησε ως Διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου (Ντεπώ) και ως Εφημέριος στους Ιερούς Ναούς Αγίου Ελευθερίου (Ντεπώ), Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, στον Ιερό Κοιμητηριακό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου, καθώς και συνεργάτης στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως.
Υπήρξε εν ενεργεία κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης από τις 21 Νοεμβρίου 2001, αφιερώνοντας ολόκληρη την πορεία του στη διακονία του λαού του Θεού.
Ιδιαίτερη υπήρξε η συμβολή του στην ανέγερση του Ιερού Ναού της Αγίας Αναστασίας στη Θεσσαλονίκη. Με επιμονή, θυσιαστικό πνεύμα και ακλόνητη πίστη, συνέβαλε τα μέγιστα ώστε ο ναός να ανεγερθεί και να αποτελέσει πνευματικό καταφύγιο και τόπο προσευχής για πλήθος πιστών. Το έργο αυτό στέκει ως ζωντανή μαρτυρία της αγάπης και του κόπου του.
Ο πατήρ Χαράλαμπος ήταν αρχοντικός στην ψυχή και στην καρδιά. Αρχοντικός και ως άνθρωπος – με εσωτερική ευγένεια, λεπτότητα και αξιοπρέπεια που ενέπνεαν σεβασμό χωρίς να επιβάλλονται. Ήταν μερακλής· αγαπούσε τη ζωή, τη φιλοξενία, την παράδοση, την καλή συναναστροφή. Έβαζε ψυχή σε κάθε του πράξη — στη Θεία Λειτουργία, στο κήρυγμα, στην απλή καθημερινή κουβέντα.
Διακόνησε με αγάπη, πραότητα και πατρική στοργή. Υπήρξε στήριγμα στους δοκιμαζόμενους, παρηγοριά στους πονεμένους, συνοδοιπόρος στους νέους. Δεν κράτησε ποτέ αποστάσεις από τον άνθρωπο· πλησίαζε με διάκριση, άκουγε με προσοχή, καθοδηγούσε με ταπείνωση.
Απεβίωσε την 1η Μαρτίου 2016, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδιές όσων τον γνώρισαν και τον αγάπησαν. Η νεκρώσιμος ακολουθία ετελέσθη την Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016, στον Ιερό Ναό Αγίου Προφήτου Ηλία Πυλαίας Θεσσαλονίκης, μέσα σε κλίμα βαθειάς συγκίνησης και προσευχής.
Σήμερα, μας λείπει η φωνή του στο ιερό. Μας λείπει το χαμόγελό του. Μας λείπει η αρχοντιά της ψυχής του. Μας λείπει η ζεστή, μερακλίδικη παρουσία του που έκανε την ενορία οικογένεια.
Όμως η μνήμη του παραμένει ευλογία. Το έργο του συνεχίζει να καρποφορεί. Και η διακονία του στέκει ως φωτεινό παράδειγμα ιερέως που αγάπησε τον Θεό και τον άνθρωπο με όλη του την ύπαρξη.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
Και ας έχουμε την ευχή του.
π. Μακάριος Τσιμέρης