13 Μαρ Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων
Του Παν. Αρχιμ. π. Μακαρίου Τσιμέρη
Συμπληρώνεται σήμερα ένας χρόνος από την εις Κύριον εκδημία του μακαριστού Ιεράρχου της Εκκλησίας μας, του αοιδίμου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ανθίμου. Η μνήμη του παραμένει ζώσα, πνευματική και ενεργός, υπενθυμίζοντας σε όλους μας την αξία της αφοσίωσης, της ταπεινώσεως και της ενότητος στην Εκκλησία του Χριστού.
Ο αοίδιμος Ποιμενάρχης διεκρίθη για την αταλάντευτη αγάπη του προς την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος. Σε κάθε του λόγο και έργο, επιδίωκε να οικοδομεί την ενότητα, αποφεύγοντας τις διαιρέσεις και τους διχασμούς. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο διάδοχός του Φιλόθεος:
«Μου είχε κάνει εντύπωση η αγωνία του για την ενότητα, ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήθελε και υπηρετούσε την ενότητα. Δεν του άρεσαν οι διαιρέσεις και οι διχασμοί. Ακόμη κι όταν ο ίδιος μπορεί να είχε διαφορετικές αντιλήψεις για τα ζητήματα, αυτές δεν τον έκαναν να ήταν άνθρωπος που δε θα προσέξει ή δεν θα υπηρετήσει την ενότητα».
Η μνήμη του εκφράζεται και με τον ευπρεπισμό του ταφικού του μνημείου, έργο της πρόνοιας, της επιμέλειας και της αγάπης του διαδόχου του Μητροπολίτου Φιλοθέου, όπου και κατά το Αρχιερατικό Μνημόσυνο στην Εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όλοι μας εθαυμάσαμε, συλλειτουργούντων των Δραστηρίων και Δυναμικών Αρχιερέων, Χίου Μάρκου και Σκιάθου Ιωάννου.
Το μνημείο στέκει σήμερα ως τόπος σεβασμού και προσευχής, ως ζωντανή μαρτυρία της τιμής που η Εκκλησία οφείλει στον αοίδιμο Ποιμενάρχη της. Η φροντίδα αυτή αποτελεί πράξη πνευματικής ευλάβειας, αναδεικνύοντας την αδιάσπαστη σχέση μεταξύ μνήμης και αγάπης, μεταξύ Εκκλησίας και ποιμένος.
Η προσωπικότητα του μακαριστού Ανθίμου ήταν σφραγισμένη από παρρησία, ποιμαντική ευαισθησία και βαθιά ταπείνωση. Δεν εφοβήθη να υψώσει λόγο υπέρ της πίστεως της Πατρίδος και της παραδόσεως, ενώ παράλληλα διατήρησε την ενότητα και την αγάπη προς όλο το ποίμνιο. Ο βίος του υπήρξε ζωντανή εφαρμογή της βασιλικής οδού, της οδού που ενώνει την αλήθεια με την αγάπη και τη γνώση με την ειρήνη.
Σήμερον, ένα έτος μετά την κοίμησή του, η παρακαταθήκη του καλεί το παρόν και το μέλλον της Εκκλησίας σε εγρήγορση, σύνεση και ενότητα. Είθε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύει την ψυχή του «εν χώρα ζώντων», και το παράδειγμά του να εμπνέει τους ποιμένας και τον λαό του Θεού, ώστε όλοι «εν ώσιν», κατά την αρχιερατική προσευχή του Κυρίου.
«Αγαπητοί μου αδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε· και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης θέλει έσται μεθ’ υμών.»
(Β΄ Κορ. 13:11)
Θ.Α
Αιωνία αυτού η μνήμη.
