27 Ιούλ Αρχιμ. Παντελεήμων Σκενδέρης: Ο πράος, ο ελεήμων, ο αληθινός πατέρας μας
Του Παν. Αρχιμ. π. Μακαρίου Τσιμέρη
Στον ευλογημένο τόπο του Παπαγιάννη Φλώρινας γεννήθηκε το 1963 ένας άνθρωπος που έμελλε να σφραγίσει ανεξίτηλα τη ζωή της Εκκλησίας και όσων τον γνώρισαν. Ο Παντελεήμων Σκενδέρης, Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ήταν το όνομα και ο χαρακτήρας του: πραγματικά παντελεήμων. Ένας κληρικός χαρισματικός, ένας πατέρας με καρδιά πλατιά, γεμάτη αγάπη, έλεος και προσφορά.
Το 1985 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος, και έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Β’ τον Χρυσοφάκη. Από την πρώτη στιγμή έδωσε δείγματα βαθιάς πνευματικότητας και ανιδιοτελούς αγάπης.
Υπηρέτησε με ζήλο και συνέπεια στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στους Ναούς Οσίας Ξένης και Αγίου Χριστοφόρου, και από το 1989 ως Ιερατικώς Προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας, όπου και ανέπτυξε ένα αξιοθαύμαστο και πολυδιάστατο έργο για πάνω από δύο δεκαετίες.
Όμως δεν ήταν μόνο οι ανακαινίσεις, τα πνευματικά κέντρα και οι λειτουργικές ανατάσεις που σημάδεψαν την παρουσία του. Ήταν η σιωπηλή του φιλανθρωπία, η απρόσκοπτη στήριξη σε ανθρώπους κάθε ηλικίας και κατάστασης. Παιδιά που έτρωγαν χάρη σ’ εκείνον. Οικογένειες που σώθηκαν από την ανέχεια. Νέοι που σπούδασαν, που πήραν κουράγιο, που οδηγήθηκαν στη μοναχική ή την ιερατική ζωή επειδή κάποτε ένας «πατέρας Παντελεήμων» τους έδωσε την πρώτη ευχή, το πρώτο χέρι βοήθειας, το πρώτο φως, φιλακόλουθος και φιλάγιος.
Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο γράφων.
Είμαστε σήμερα επίσκοποι, ιερείς, διάκονοι, μοναχοί, λαϊκοί εντός και εκτός Εκκλησίας — αλλά όλοι παιδιά του, κατά την αγάπη και το πνεύμα. Ευεργετημένοι. Και δεν τον ξεχνούμε.
Το 2010, πικραμένος από συκοφαντίες που δεν άρμοζαν στην αρετή του, αναγκάστηκε να ζητήσει μετάθεση. Δύο χρόνια αργότερα, στις 27 Ιουλίου 2012, αναχώρησε για την αιωνιότητα. Έφυγε νέος, μόλις 49 ετών. Έφυγε αδικαίωτος από τους ανθρώπους, αλλά δόξασμένος στον Θεό και στους πιστούς που τον έκλαψαν σαν πατέρα.
Ετάφη στον αύλειο χώρο του Ναού της γενέτειράς του, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν. Μα το έργο του δεν ετάφη ποτέ. Ζει, αναπνέει, εμπνέει.
Γιατί όποιος έσπειρε με τόσο πόνο, με τόσο φως, με τόσο Χριστό — θερίζει στην αιωνιότητα.
Αιωνία σου η μνήμη, πάτερ Παντελεήμων. Δεν σε ξεχνούμε, σε ευχαριστούμε! Δεν γίνεται να σε ξεχάσουμε που σαν σήμερα εόρταζες.