15 Νοέ Μνήμη Μακαριστού Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κυρού Ἰωάννου (Τασσιά)
15 Νοεμβρίου – Πέντε χρόνια από την εις Κύριον εκδημία του
Του Αρχιμ. π. Μακαρίου Τσιμέρη*
Πέντε ολόκληρα χρόνια πέρασαν, σαν σήμερα, από την ημέρα που ο μακαριστός Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κυρός Ἰωάννης (Τασσιάς) εκοιμήθη εν Κυρίῳ.
Πέντε χρόνια από τότε που η ψυχή του πέταξε ειρηνικά προς τα άνω, για να συναντήσει Εκείνον που τόσο αγάπησε και αδιάκοπα διακόνησε.
Κι όμως, παρά το πέρασμα του χρόνου, η μορφή του, ο λόγος του και το έργο του παραμένουν ολοζώντανα στις καρδιές όλων μας.
Σήμερα, η σκέψη όλων στρέφεται με ευλάβεια και συγκίνηση προς τον δυναμικό Ιεράρχη, τον πνευματικό Πατέρα, τον ανιδιοτελή φίλο, που με την παρουσία του σκόρπιζε φως, ελπίδα και αγάπη.
Ο μακαριστός Ἰωάννης υπήρξε μορφή σπάνια· άνθρωπος του Θεού, λειτουργός με φλόγα και πίστη βαθιά, κήρυκας του Ευαγγελίου με παρρησία, ποιμένας με πνευματική αρχοντιά και ταπεινοσύνη.
Ο Επίσκοπος της Λειτουργικής Ζωής
Ἦταν εκείνος που ζούσε την κάθε ημέρα μέσα από την προσευχή και την λατρεία.
Δεν υπήρχε ἑορτή, μικρή ή μεγάλη, που να μην την μεταμόρφωνε σε πανηγύρι της πίστεως·
δεν υπήρχε Θεία Λειτουργία που να μην την βιώνει ως Πάσχα χαράς, προσκαλώντας όλους σε μέθεξη και δοξολογία.
Για τον μακαριστό Ἰωάννη, η ζωή της Εκκλησίας ήταν διαρκές πανηγύρι, μια αδιάκοπη πορεία χαράς και ευγνωμοσύνης προς τον Χριστό.
Πάντοτε εόρταζε τους πάντες και τα πάντα — από τον άσημο ενορίτη μέχρι τον πλέον προβεβλημένο κληρικό — γιατί μέσα του κυριαρχούσε η πίστη πως όλοι είναι μέλη του ενός Σώματος του Χριστού.
Και όμως… ὁ άνθρωπος αυτός, που έζησε πάντοτε μέσα στο φως των πανηγύρεων,
έφυγε μόνος.
Έφυγε αθόρυβα, ταπεινά, χωρίς θόρυβο αλλά ίσως και με μαρτύριο …και χωρις δόξα ανθρώπινη.
Ἡ πανηγυρική του ψυχή, που τόσο τίμησε τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, εδέχθη το κάλεσμα του Θεού μέσα στη σιωπή.
Κι όμως, δεν ήταν μόνος.
Γιατί μαζί του ήταν ὁ Χριστός, Εκείνος τον οποίον αγάπησε και υπηρέτησε με όλη τη δύναμη της καρδιάς του.
Ἦταν εκεί ο Κύριος, να τον υποδεχθεί με αγάπη, να του πει το «εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ».
Ποιμένας και Πατέρας
Η απουσία του είναι αισθητή, όχι μόνο στη Μητρόπολη Λαγκαδά, που επί δέκα έτη εποίμανε με αγάπη και σοφία, αλλά και σε ολόκληρη την Εκκλησία της Ελλάδος.
Ἡ δυναμική του παρουσία, ο λόγος του ο εμπνευσμένος, η θερμότητα της ψυχής του, λείπουν βαθιά.
Εκείνος που άλλοτε έσπευδε σε κάθε ανάγκη, που ευλογούσε, ενίσχυε, παρηγορούσε,
τώρα προσεύχεται από τους ουρανούς για όλους μας.
Η προσφορά του στη Μητρόπολη Λαγκαδά υπήρξε ανεκτίμητη.
Ανακαίνισε ναούς, στήριξε Ἱερές Μονές, ενίσχυσε το φιλανθρωπικό έργο,
άνοιξε την καρδιά του σε κάθε ψυχή που τον πλησίαζε.
Με πατρική στοργή αγκάλιασε το ποίμνιό του, μικρούς και μεγάλους, κληρικούς και λαϊκούς.
Πάντοτε είχε έναν καλό λόγο, ένα χαμόγελο, μια ευχή.
Η πνευματική του παρακαταθήκη
Ὁ μακαριστός Ἰωάννης υπήρξε μαθητής και συνεργάτης των μακαριστών Μητροπολιτών Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος και Ἀνθίμου,
των οποίων το έργο συνέχισε με πίστη και ευγνωμοσύνη.
Ἡ παρακαταθήκη του — η πίστη, το φιλάνθρωπο ήθος, η αγάπη προς τη λατρεία, ο σεβασμός προς την παράδοση —
παραμένει ζωντανή και εμπνέει.
Τη σκυτάλη του έργου του κρατά σήμερα με σεμνότητα και συνέπεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Πλάτων,
καρδιακός του φίλος, που συνεχίζει με πραότητα και φωτισμό το ιερό του έργο,
ανάβοντας με συγκίνηση την κανδήλα της μνήμης του προκατόχου του.
Προσωπική μαρτυρία
Ὁ γράφων, ευεργετημένος πολλάκις από τον μακαριστό Ποιμενάρχη,
νιώθει βαθιά ευγνωμοσύνη που γνώρισε έναν τέτοιο άνθρωπο του Θεού.
Κάθε συνάντηση μαζί του, κάθε λόγος του, κάθε ευχή του,
άφηνε μέσα μου σφραγίδα πνευματική και γαλήνη ψυχής.
Ήταν πατέρας, δάσκαλος, φίλος, ευεργέτης.
Και αν σήμερα γράφω αυτά τα λίγα, το κάνω όχι μόνο από ιερό καθήκον,
αλλά από εσωτερική ανάγκη ψυχής, για να τιμήσω εκείνον που με αγάπησε, καθοδήγησε και ευλόγησε.
Αιωνία η μνήμη του
Από την θριαμβεύουσα Εκκλησία πλέον,
ὁ μακαριστός Ἰωάννης προσεύχεται για το ποίμνιό του, για τα πνευματικά του παιδιά,
για τους φίλους, για την Εκκλησία που τόσο αγάπησε.
Κι εμείς, με ευγνωμοσύνη, ανάβουμε το κερί της μνήμης του,
ζητώντας την ευχή και την πρεσβεία του.
Ἡ ζωή του υπήρξε προσφορά, το έργο του παρακαταθήκη,
και η μνήμη του θα μείνει αιώνια φάρος και παρηγορία.
Αἰωνία του ἡ μνήμη. Να ἔχουμε την εὐχή του.
*Κληρικός της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης